Jak przygotować model w SketchUpie pod wizualizacje AI? Kadr, krawędzie, cienie i eksport

Dlaczego widok ze SketchUpa decyduje o jakości wizualizacji AI?

Jakość wsadu to około 80% jakości wyniku, więc sposób, w jaki przygotujesz widok ze SketchUpa pod AI, znaczy więcej niż wszystkie ustawienia w generatorze. Raya dokłada fotorealizm do sceny, którą jej pokażesz, i trzyma się mocno wgranej geometrii.

Wynikają z tego dwie zasady, które wracają w tym poradniku przy każdym ustawieniu. Pierwsza: co widać w scenie, to zostanie przetrawione przez AI. Druga: jeśli możesz coś poprawić w modelu w kilka minut, popraw to w modelu.

Widziałem sporo generacji, w których użytkownik próbował przesuwać płytki o 10 cm kolejnymi instrukcjami tekstowymi. Ułożenie płytek w SketchUpie zajmuje mniej czasu, kosztuje zero kredytów, a sztuczna inteligencja dostaje jednoznaczną informację i doskonale wie, co z nią zrobić. Opisywanie słowem tego, co można narysować, zawsze będzie gorszym rozwiązaniem.

Najprościej przekonasz się o tym na własnym projekcie: wyślij ten sam kadr raz w wersji sauté, a raz po przejściu przez ustawienia z tego poradnika, i porównaj oba wyniki. Nowe konto w Rayi dostaje 20 darmowych kredytów na start, i to bez podawania karty, więc taki test nic Cię nie kosztuje. Jeśli dopiero zaczynasz, zerknij najpierw na to, jak wygląda cała ścieżka od widoku 3D do gotowej wizualizacji. Tutaj zajmujemy się wyłącznie tym, co dzieje się przed wysłaniem obrazu.

→

Z grafiki po lewej powstała grafika po prawej

Jak przygotować scenę 3D, żeby AI nie halucynowała?

Skoro AI odwzorowuje to, co widzi, scena musi być przede wszystkim kompletna. Każdy element, który zostaje w kadrze przecięty albo niedokończony, jest dla modelu zagadką, a zagadki sztuczna inteligencja rozwiązuje po swojemu, za każdym razem inaczej.

Jednym z problemów są przekroje z widoczną płaszczyzną cięcia. Po lewej stronie kadru masz wnętrze, po prawej gołe tło, a między nimi ostrą krawędź przez całą wysokość obrazu. Czego spodziewasz się w takiej sytuacji? Że AI dobuduje brakującą ścianę, czy że zostawi otwartą przestrzeń? Model nie ma jak tego rozstrzygnąć, więc przekrój lepiej zamknąć albo wysłać widok bez niego.

✓Dobry przykład

✕Zły przykład

Ta sama zasada dotyczy oznaczeń, które zostają w modelu po pracy projektowej. Przed eksportem ukryj linie pomocnicze, wymiary i teksty. Osiami nie musisz się przejmować, bo do eksportu nie trafiają, ale linia wymiarowa przecinająca ścianę zostanie potraktowana jak część wnętrza.

Osobna pułapka czeka na osoby pracujące z V-Ray'em. Pliki proxies są dla AI zbiorem trójkątów, a assety z biblioteki Chaos Cosmos wyświetlają się w viewporcie jako białe chmurki. W klasycznym renderingu to rozwiązanie sprawdza się wzorowo i oszczędza pamięć, ale AI nie ma skąd wiedzieć, że taka chmurka to dębowe krzesło. W scenie przygotowanej dla Rayi postaw w tym miejscu prawdziwą geometrię, choćby uproszczoną. Jeśli brakuje Ci konkretnego mebla, możesz wygenerować model 3D ze zdjęcia i wstawić go do sceny.

Przy okazji posprzątaj kadr z V-Ray'a (lub innego silnika renderującego, z którym pracujesz). Polecenie Hide V-Ray widgets ukrywa ikony świateł, kamer, dome'a i innych obiektów pomocniczych, które w oknie roboczym są tylko oznaczeniami, a dla AI wyglądają jak dziwne, ale rzeczywiste elementy wyposażenia wnętrza.

✓Dobry przykład

✕Zły przykład

Jakie proporcje kadru wybrać do wizualizacji AI?

Kompletna scena to dopiero połowa pracy, bo teraz trzeba ją zamknąć w kadrze. Najlepiej działają naturalne proporcje zdjęcia, czyli te, które zazwyczaj wychodzą z aparatu i których modele widziały w treningu najwięcej:

• 16:9 - poziome wnętrza i exteriory,

• 9:16 - pionowe kadry typowe dla social mediów,

• 4:3 i 3:2 - klasyka gatunku fotografii, również w wersji pionowej,

• 5:4 - zwarte kadry,

• 1:1 - popularne niegdyś widoki kwadratowe.

Kadr przytnij precyzyjnie jeszcze przed wysłaniem. Im dokładniej ustawisz go sam, tym mniej powodów ma AI, żeby cokolwiek w nim zmieniać, a Ty dostajesz w ten sposób wizualizację dokładnie tego widoku, który masz w projekcie.

Źle wypadają bardzo wydłużone panoramy i wąskie pionowe paski. Na takie proporcje sztuczna inteligencja nie jest przygotowana. Zresztą, gdzie chcesz to wykorzystać? Widok w 4:1 nie zmieści się nawet na zakrzywionym monitorze panoramicznym...

✓Dobry przykład

✕Zły przykład

Na jakiej wysokości ustawić kamerę w SketchUpie?

Proporcje załatwione, teraz czas na kamerę. We wnętrzach najlepiej sprawdza się wysokość 100-120 cm, czyli trochę niżej niż wzrok stojącego człowieka, bo taki kadr obejmuje więcej podłogi i mebli, a mniej pustego sufitu. Pozwala też właściwie zaprezentować kuchnię, szczególnie zabudowę wiszącą.

W exteriorach możesz wrócić na wysokość ludzkiego wzroku. Budynek oglądany z poziomu przechodnia to widok, który AI zna z tysięcy zdjęć architektury, więc odwzoruje go z dużą pewnością.

Zrezygnuj jednak z elewacji. Widok prostopadły do fasady, pozbawiony perspektywy, jest dla AI płaski jak rysunek techniczny. Model nie ma z czego odczytać głębokości, więc wnęki, podcienie i meble tracą swoją trójwymiarowość. Zwiększ pole widoku, obróć kamerę o kilkanaście stopni, zejdź na wysokość wzroku i zostaw perspektywę. Dostaniesz zdjęcie zamiast rysunku.

Problem stanowią też skrajności na drugim biegunie. Perspektywa żaby, czyli kamera tuż nad podłogą zadarta do góry, daje kadr, którego w fotografii wnętrz praktycznie się nie spotyka. Podobnie działa mocno rozciągnięte pole widzenia: obraz zaczyna przypominać zdjęcie z obiektywu szerokokątnego, ściany rozjeżdżają się na boki i sztuczna inteligencja dostaje geometrię, której nie umie odczytać jako zwykłego pokoju. Trzymaj się widoku naturalnego dla ludzkiego oka.

✓Dobry przykład

✕Zły przykład

Aksonometrie i widoki z lotu ptaka są jak najbardziej w porządku i sam z nich korzystam. Miej jednak na uwadze, że naturalne, ludzkie widoki są w zbiorach treningowych nadreprezentowane, więc to w nich AI sprawdza się najlepiej. Rzutowi aksonometrycznemu warto czasem poświęcić dodatkową generację lub dwie.

Gdy kadr już masz, zapisz go jako scenę. Niby oczywiste, ale postanowiłem o tym wspomnieć. W ten sposób wrócisz do niej jednym kliknięciem.

Jak ustawić materiały i tekstury w SketchUpie pod AI?

Kadr i kamera odpowiadają za to, co AI zobaczy, a materiały za to, jak tę scenę zinterpretuje. Włącz widok View / Face Style / Shaded with textures, by materiały ze SketchUpa zostały wiernie odwzorowane przez Rayę.

Biały (lub czerwony) clay render odpada. Kiedy cała scena jest biała, model nie ma żadnej wskazówki i przypisze płaszczyznom przypadkowe tekstury, więc podłoga może wyjść betonowa, chociaż w projekcie jest dębowa. Chcesz marmurowy blat? Zrób go marmurowym w SketchUpie, a dostaniesz marmur dokładnie tam, gdzie go zaplanowałeś.

→

Z grafiki po lewej powstała grafika po prawej

Skalę tekstury sztuczna inteligencja również potraktuje dosłownie, więc płytka rozciągnięta na pół ściany zostanie rozciągnięta także na generacji. Poświęć minutę na poprawne zeskalowanie materiałów, zanim wyślesz widok.

Uwaga! Kolory bliskie drewnu potrafią zmylić model. Brąz i ciemny beż nałożone na krzesło albo na drzwi są nierzadko czytane jako drewno, bo z takimi właśnie geometriami AI kojarzy drewno najczęściej. Jeśli to ma być lakierowany mebel w kolorze cappuccino albo drzwi w beżowym macie, dopisz to w opisie materiałów w zakładce "Generuj". Wystarczy jedno zdanie w rodzaju "matowe lakierowane fronty w kolorze cappuccino, bez usłojenia", żeby AI przestała zgadywać.

Co zrobić ze szkłem, żeby AI je rozpoznała?

Materiały przezroczyste rządzą się osobną regułą, bo to jedyny przypadek, w którym poprawnie ustawiony materiał wygląda w viewporcie gorzej niż nieustawiony. Szkło nie może mieć zerowego krycia, ani pustego koloru. Zostaw mu lekki odcień i wyższą wartość Opacity.

Raya doskonale rozumie szklane tafle, balustrady i meble, ale musi je najpierw zobaczyć. Całkowicie przezroczysta płaszczyzna w podglądzie SketchUpa (ustawiona pod V-Ray'a) jest po prostu niewidoczna. AI nie czyta w myślach.

✓Dobry przykład

✕Zły przykład

Skąd biorą się niebieskie ściany? Odwrócone płaszczyzny w SketchUpie.

Odwrócone płaszczyzny to problem, o którym łatwo zapomnieć. Sztuczna inteligencja nie rozróżnia lewej i prawej strony ściany. Widzi kolor: biały to biały, a niebieski to niebieski.

Dlatego zostaw domyślny niebieski kolor tylnej strony płaszczyzn albo zmień go na kolor czerwony. Typowy dla SketchUpa niebieski kolor tylnych płaszczyzn czasem wtapia się w model i ciężko zauważyć błąd. Czerwona rzuca się w oczy od razu. Wywinięte płaszczyzny odwróć przed eksportem, bo inaczej dostaniesz wizualizację z czerwoną (lub niebieską) ścianą tam, gdzie w projekcie ściana jest biała.

Krawędzie i profile w stylach SketchUpa: co wyłączyć przed eksportem?

Materiały masz gotowe, więc zostaje styl widoku, a w nim najważniejsze są krawędzie! Grube profile AI czyta jak kreskówkowy kontur i prowadzi całą generację w stronę ilustracji, komiksu.

Jeśli zależy Ci na fotorealizmie, wyłącz Profiles i zostaw cienkie Edges. W ustawieniach stylu możesz pójść dalej na trzy różne sposoby (do wyboru):

1. Rozjaśnij kolor krawędzi do wartości 15, 15, 15 zamiast czerni 0, 0, 0.

2. Ustaw Color / By material, żeby krawędzie przyjęły kolory materiałów.

3. Wyłącz całkowicie krawędzie i zostaw same kolory z teksturami.

Pierwszy sposób jest najszybszy i praktycznie zawsze bezpieczny, bo bardzo ciemne kontury potrafią być nieprawidłowo interpretowane. Kilka punktów w górę wystarczy, żeby linia przestała być czarną kreską. Drugi daje najładniejszy efekt, bo krawędź białej ściany robi się biała, a dębowej podłogi brązowa, i cały model przestaje być posiekany ciemnymi liniami. Wymaga za to porządku, ponieważ kolory muszą być nałożone na płaszczyzny, a nie na grupy. Trzeci bywa ciekawy w exteriorach z gęstą roślinnością, gdzie krawędzie - nawet najdelikatniejsze - zlewają się w czarną plamę.

Dobrze obrazuje to przykład sztukaterii z drobnym wzorem. Obrysowany grubym, czarnym konturem powoduje, że ciemne linie nakładają się na siebie, biel między nimi znika i dla AI ta sztukateria jest po prostu CZARNA.

✓Dobry przykład

✕Zły przykład

Zostaje jeszcze jedna rzecz do wyjaśnienia. Modele z 3D Warehouse pobierają się zwykle bez wygładzenia, więc walec, łuk czy oparcie fotela pokrywa gęsta siatka linii. AI czyta ją jako podział materiału albo fakturę i zamiast gładkiego oparcia dostajesz oparcie w prążki, a zamiast okrągłej kolumny słup obity deskami.

Zaznacz taki obiekt i znajdź sekcję Soften Edges w zasobniku domyślnym po prawej stronie. Typowe 20 stopni zwykle w zupełności wystarcza, a zaznaczone Smooth normals i Soften coplanar sprzątają siatkę razem z liniami między współpłaszczyznowymi. Po takim zabiegu AI dostaje gładką bryłę zamiast obiektu w kratkę.

✓Dobry przykład

✕Zły przykład

Włączać czy wyłączać cienie przed wysłaniem widoku do AI?

Krawędzie to jedno, a cienie drugie i tu wszystko zależy od typu sceny. We wnętrzach wyłącz rzucane, wyraźne cienie, bo zostaną odwzorowane jeden do jednego.

Słońce wpadające przez okno może rysować na dywanie ostre geometryczne kształty. Raya potraktuje je jak część sceny, a czasem wręcz jak geometrię, i dostaniesz na podłodze dziwny jasny prostokąt. Fotorealistyczne wnętrza opieramy zwykle na miękkim, rozproszonym świetle naturalnym, więc twarde plamy słońca we wsadzie pracują na Twoją niekorzyść.

W exteriorach sytuacja wygląda zgoła inaczej. Rzucany cień pomaga odczytać bryłę, głębokość geometrii i wysunięcia balkonów, więc w zewnętrzach warto go zostawić.

✓Dobry przykład

✕Zły przykład

Data i godzina w panelu Shadows: ustaw kierunek światła zgodny z projektem

Skoro mowa o słońcu, warto wykorzystać je na swoją korzyść. W panelu Shadows możesz sterować datą i godziną, a razem z nimi kierunkiem, z którego pada światło.

Dobrze ustawiona data i godzina sprawiają, że cieniowanie w widoku zgadza się z realiami projektu: słońce wpada dokładnie z tej strony, gdzie są okna. AI dostaje wtedy spójną informację i nie musi zgadywać, po której stronie pokoju ma być jaśniej. Ma to znaczenie także wtedy, gdy rzucane cienie masz wyłączone, bo pozycja słońca steruje również cieniowaniem płaszczyzn.

Dlaczego sufit na wizualizacji wychodzi ciemno-szary?

Pozycja słońca to jedno, a siła cieniowania to osobna sprawa. Suwaki Light i Dark sterują różnicą jasności między płaszczyznami ustawionymi pod różnymi kątami. Ściana, na którą patrzysz prostopadle, jest jaśniejsza od tej widzianej pod kątem ostrym.

To efekt znany z rzeczywistości. Na co dzień obserwujemy dokładnie to samo, gdy światło pada na ściany we wnętrzu, więc ten efekt jest naturalny. Problem zaczyna się, gdy AI interpretuje biały sufit jako szary, a szarą ścianę niemal białą. Wychodzi z tego najczęściej powtarzający się błąd w generacjach z Rayi: sufit o kilka tonów ciemniejszy od ścian, mimo że w projekcie ma dokładnie ten sam kolor.

Naprawisz to w dwóch krokach. Najpierw zaznacz Use sun for shading, bo bez tego suwaki nie zrobią nic. Potem zbliż do siebie obie wartości, na przykład Light 60 i Dark 70. Różnica między płaszczyznami zostaje, ale kolory aż tak nie kłamią.

✓Dobry przykład

✕Zły przykład

Ambient Occlusion w SketchUpie: co to jest i jakie ustawienia wybrać?

Skoro wyłączasz jedne cienie, warto włączyć inne, tzw. krawędziowe. Ambient Occlusion, czyli w skrócie AO, to przyciemnienie w miejscach, gdzie płaszczyzny schodzą się blisko siebie pod największym kątem i światło rozproszone ma utrudniony dostęp: w narożnikach, szczelinach i pod elementami odsuniętymi od ściany.

W SketchUpie znajdziesz go pod View / Face Style / Ambient Occlusion. Funkcja pojawiła się w wersji 2024 i wymaga nowego silnika graficznego, więc użytkownicy starszych wydań mogą jej nie znać.

Po co to AI? Delikatny cień w szczelinie mówi modelowi, że kinkiet wisi w odległości kilku centymetrów od ściany, zamiast być przyklejonym do niej na płasko. Tak samo działają sufity podwieszane, w których różnica poziomów bywa niewidoczna. Podwieszany sufit narysowany samymi liniami jest dla AI zwykłą linią na płaskim suficie, a rozchodzący się cień robi z niej prawdziwe zagłębienie.

Ustaw bardzo małe Distance i bardzo małe Intensity w ustawieniach stylu, przy Ambient Occlusion. Zbyt mocne AO zbliża surowy widok ze SketchUpa do fotorealizmu i paradoksalnie utrudnia dołożenie tego prawdziwego, pożądanego rezultatu, bo model dostaje scenę już przyciemnioną w miejscach, które sam powinien wypełnić światłem. Chodzi o subtelną podpowiedź, na tyle delikatną, że po zmniejszeniu obrazka do miniatury właściwie jej nie widać.

✓Dobry przykład

✕Zły przykład

Gdzie umieścić źródła światła, żeby AI je zobaczyła?

Ambient Occlusion tłumaczy AI przestrzeń, a źródła światła tłumaczą jej kierunek. Zasada jest prosta: jeśli chcesz konkretne oświetlenie, pokaż je w scenie.

Widoczna oprawa daje Rayi komplet informacji: jaki to typ lampy, jakie światło emituje i z którego kierunku ma padać. Lampa wisząca nad stołem, którą widać w kadrze, zadziała lepiej niż nawet najdłuższy opis. Kinkiet ucięty krawędzią kadru już nie, bo model widzi tylko fragment obudowy i musi zgadywać, czy to w ogóle świeci.

Tak samo jest z oknami. Kiedy wyraźnie widać, skąd wpada słońce, wynik staje się bardziej przewidywalny. Możesz to jeszcze doprecyzować w ustawieniach oświetlenia w zakładce "Generuj", gdzie w trybie zaawansowanym opiszesz światło własnymi słowami, albo włączyć przełącznik funkcji "Włącz sztuczne światło" (Turn on lights). A jeśli pomieszczenie okien nie ma, na przykład garderoba albo łazienka w głębi mieszkania, sięgnij po preset "Bez okien" (No windows), zamiast liczyć, że AI sama się domyśli, ale pamiętaj - ustaw scenę tak, żeby było na niej widać oprawy.

Jest jeszcze jedna technika, rzadka, ale skuteczna: żółty materiał z maską gradientową, który już na etapie okna roboczego w SketchUpie sugeruje pas LED. Temat wymaga dłuższego wyjaśnienia, więc zostawiam go na osobny artykuł o świetle sztucznym.

Wyłączanie tła w SketchUpie: zielono-niebieski widok za oknem

Światło wpada przez okna, a przez te same okna widać tło i to kolejne miejsce, w którym SketchUp potrafi zaszkodzić. Domyślna zielona trawa i niebieskie niebo z charakterystyczną linią horyzontu bywają odwzorowywane jeden do jednego, co nigdy nie wygląda dobrze.

Najprostsze rozwiązanie to wyłączenie opcji Ground w ustawieniach stylu. Za oknem zostaje wtedy jednolita biała płaszczyzna, którą AI wypełni sama, zwykle całkiem sensownie. Sam korzystam właśnie z tej metody!

Masz jeszcze dwie alternatywy. Możesz wstawić własne tło, wpisując "background" w 3D Warehouse, albo skorzystać z funkcji Environments, która trafiła do SketchUpa w wersji 2025. Niezależnie od wybranej drogi warto dopisać w instrukcji tekstowej, co ma być za oknem, bo wtedy Raya dostaje jednoznaczną wskazówkę. Jedno zdanie o miejskiej zabudowie albo o sosnowym lesie potrafi zmienić cały klimat wnętrza.

✓Dobry przykład

✕Zły przykład

Jak rozwiązać problem luster w wizualizacjach AI?

Tło za oknem da się obejść ustawieniami stylu, ale lustro w SketchUpie nie istnieje. Program z definicji nie wyświetla odbić. Lustrzana płaszczyzna wygląda w viewporcie jak szara apla i dokładnie w takiej postaci trafia do AI.

Efekt jest przewidywalny. Skoro model widzi szarą płaszczyznę, wygeneruje szarą płaszczyznę.

Dlatego dodaliśmy do wtyczki Raya do SketchUpa funkcję "Pick mirrors". Wskazujesz nią dowolne płaszczyzny w modelu, a wtyczka dokłada im prawdziwe odbicia lustrzane już na etapie SketchUpa bazując na geometrii Twojego modelu. Do generatora wysyłasz widok, w którym lustro odbija to, co ma odbijać, więc AI nie musi niczego wymyślać. Przy łazience z lustrem nad umywalką albo na całej ścianie w przedpokoju to rozwiązanie problemu, którego wcześniej nie dało się obejść inaczej niż ręcznym dorabianiem odbicia lub wprowadzeniem precyzyjnych instrukcji tekstowych w generatorze Raya.

Samo wskazywanie płaszczyzn rozpisaliśmy krok po kroku w osobnym poradniku o poprawnych odbiciach w lustrze, razem z listą rzeczy, których ta funkcja nie zrobi.

→

Z grafiki po lewej powstała grafika po prawej

Jak eksportować widok ze SketchUpa do AI?

Model masz gotowy, styl ustawiony, więc zostaje ostatni krok, w którym najłatwiej wszystko zepsuć. Widok eksportuj wyłącznie przez File / Export / 2D Graphic.

Printscreen daje rozdzielczość ekranu, zwykle za niską, razem z nakładkami interfejsu. Zdjęcie ekranu zrobione telefonem wypada jeszcze gorzej, bo krzywizna obiektywu wygina piony, a AI wyrenderuje ten sam pokrzywiony pokój. Oba sposoby brzmią jak żart, a obserwujemy je regularnie. Raya poradzi sobie i z takim wsadem, tylko po co utrudniać jej pracę?

W oknie eksportu wejdź w Options, odznacz Use view size i wpisz własne wymiary. Celuj w minimum 1440 px po krótszym boku i zostaw włączony Anti-alias. Domyślna szerokość jest za niska: przy 800x600 cienkie linie zaczynają się na siebie nakładać, a drobne detale przestają być widoczne, więc nie ma z czego odtworzyć ani sztukaterii, ani fug.

Raya przyjmuje wsad do 2K i powyżej tej wartości zysk jest już niewielki, więc zakres, w którym warto się poruszać to 1440-2000 px po krótszym boku.

✓Dobry przykład

✕Zły przykład

Który format pliku wgrać do AI: PNG, JPG czy TIF?

Rozdzielczość ustawiona, zostaje format. Różnice są mniejsze, niż się wydaje. PNG i TIF są bezstratne, JPEG jest stratny, ale przy dobrej jakości kompresji różnica w wyniku generacji wychodzi marginalna. Wszystkie trzy formaty Raya przyjmuje, do 10 MB na plik.

Dwie rzeczy warto jednak sprawdzić przed kliknięciem Export. Przy PNG odznacz przezroczyste tło, bo kanał alfa zamiast białego tła to kłopot na wejściu (często wyświetla się jako czarne). TIF w wysokiej rozdzielczości potrafi z kolei przekroczyć limit 10 MB, więc w praktyce najwygodniejszy jest dobrej jakości JPG.

Odpadają natomiast formaty, które obrazami nie są. PDF i DWG zwyczajnie nie zostaną odczytane.

Wtyczka Raya do SketchUpa: render AI bez eksportu pliku

Wszystko powyżej dotyczy ręcznego eksportu, a ten nie jest konieczny. Darmowa wtyczka Raya do SketchUpa przechwytuje bieżący widok i wysyła go prosto do generatora.

Kadr ustawiasz w SketchUpie, ale nie martwisz się proporcjami, rozdzielczością, formatem i limitem wielkości pliku. Wszystkie znikają z listy Twoich zmartwień. Zostają za to pozostałe zasady z tego poradnika: styl widoku, krawędzie, cienie, materiały i kompletność sceny ustaw samodzielnie, bo tego żadna wtyczka za Ciebie nie zrobi (póki co ;)).

Lista kontrolna przed eksportem widoku do AI

Przygotowanie widoku brzmi jak długa lista, ale w praktyce sprowadza się do kilku przełączników, które ustawiasz raz, a potem zapominasz. Zanim klikniesz eksport, zadbaj o następujące zasady:

• scena kompletna, bez widocznej płaszczyzny przekroju, bez dziur i tła dookoła,

• ukryte linie pomocnicze, wymiary, teksty i widgety V-Ray'a (lub innych silników renderujących),

• kadr w naturalnych proporcjach, kamera na wysokości 100-120 cm, perspektywa zamiast płaskiej elewacji,

• widok Shaded with textures i poprawnie odwrócone płaszczyzny wywinięte na prawą stronę,

• profile wyłączone, krawędzie cienkie i rozjaśnione,

• rzucane cienie wyłączone we wnętrzach, data i godzina zgodne z orientacją okien,

• Use sun for shading zaznaczone, parametry: Light 60 i Dark 70, aby zmniejszyć kontrast między sufitem, a ścianami,

• delikatne Ambient Occlusion, aby pomóc właściwie odczytać geometrię przestrzeni,

• wyłączony Ground i biały widok za oknem,

• eksport minimum 1440 px po krótszym boku.

Taki zestaw ustawień zapisz w SketchUpie jako własny styl. Ja mam go pod ręką w każdym projekcie i włączam jednym kliknięciem, zanim wyślę widok do Rayi. Tworząc wizualizacje do tego artykułu, korzystałem z tej listy.

Zacznij od jednego kadru, który dobrze znasz, i przepuść go przez wszystkie punkty. Na start masz 20 darmowych kredytów, czyli około 10 wizualizacji 2K. Wystarczy z zapasem na pierwsze testy. Gdy wynik będzie już bliski założonemu celowi, resztę dociągniesz w zakładce "Edytuj", bez wracania do modelu 3D.